Σοσιαλισμός ή θάνατος, πατρίδα ή θάνατος, θα νικήσουμε!

Σοσιαλισμός ή θάνατος, πατρίδα ή θάνατος, θα νικήσουμε! Με αυτά τα λόγια συνήθιζε να κλείνει τις ομιλίες του ο Φιντέλ Κάστρο. «Άρχισα την επανάσταση με 82 άτομα. Θα το ξανάκανα, ακόμη και με 10 ή 15 και με ακλόνητη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι, αν έχεις πίστη και σχέδιο δράσης», είχε πει κάποτε με νόημα ο Κομαντάντε της Επανάστασης του κουβανικού λαού.

Ο Φιντέλ Κάστρο είχε γεννηθεί στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926 και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα, που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ.

Στις 26 Ιούλη του 1953, ως επικεφαλής ομάδας επαναστατών, επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται, όμως η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.

Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα ‘ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».

Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Επανάστασης του κουβανικού λαού, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε, «ακούμπησε» στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη με επικεφαλής τον Φ. Παις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές.

Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965.

Την 1η Γενάρη του 1959, ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.

Δυο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο, αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.

Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης.

Για δεκαετίες ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας, καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989-1991.

Ο Κομαντάντε Φιντέλ έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 25 Νοέμβρη 2016, σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας πολύτιμη παρακαταθήκη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στον κουβανικό λαό, στον αγώνα που δίνει και σήμερα ενάντια στο αμερικανικό αποκλεισμό που συνεχίζεται και όλες τις προσπάθειες υπονόμευσης του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στις οποίες πρωτοστατούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Ο Φιντέλ Κάστρο θα ζει για πάντα στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση των λαών όλου του κόσμου, των καταπιεσμένων, στον αγώνα για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την τελική νίκη, για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

«Πάνω από όλα ο μαρξισμός-λενινισμός»

Αλλά ας αφήσουμε τα ίδια τα λόγια του Κομαντάντε να μιλήσουν για το σοσιαλισμό και την Επανάσταση:

«…Σήμερα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να είμαστε σταθεροί υποστηρικτές του σοσιαλισμού και του μαρξισμού-λενινισμού. Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να επιδείξουμε την αυτοπεποίθηση και την πίστη μας.

Πάνω από όλα, ο μαρξισμός-λενινισμός και η ιδέα του σοσιαλισμού ήταν που μας οδήγησαν ως εδώ που βρισκόμαστε τώρα, που κατέστησαν δυνατό αυτό το θαύμα, να γίνει ο λαός μας αυτό που είναι σήμερα και να αντιπροσωπεύει αυτό το οποίο αντιπροσωπεύουμε. Ο μαρξισμός-λενινισμός ήταν αυτός ο οποίος μας διαφώτισε, αυτός που μας επέτρεψε να βλέπουμε καθαρά. Ήταν ο μαρξισμός-λενινισμός, η ορθή ερμηνεία της πραγματικότητάς μας, που κατέστησε δυνατή τη νίκη. Και ήταν η συνεπής εφαρμογή των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού που έδωσε στην πάλη μας περιεχόμενο, που έδωσε στην πάλη μας τους μεγάλους ιστορικούς κοινωνικούς της σκοπούς.

Ο μαρξισμός-λενινισμός ήταν αυτός που έδωσε στο Γκράνμα τη σημασία του. Και ποια σημασία θα είχε το Γκράνμα χωρίς αυτά τα οποία έχουμε σήμερα; Ποια σημασία θα είχε η μάχη μας στο στρατόπεδο της Μονκάδα ή η αναχώρησή μας από το Μεξικό ή η απόβαση στην Κούβα ή η πάλη στα βουνά ή η νίκη μας την 1η Γενάρη; Ή η νίκη στον βρώμικο πόλεμο, η νίκη στον κόλπο των Χοίρων, η διακήρυξη του σοσιαλισμού – ποια σημασία θα είχε το γεγονός ότι η χώρα μας είναι αυτό που είναι σήμερα, το γεγονός ότι είναι πρώτη στον κόσμο σε πολλά πράγματα: πρώτη στην παιδεία, πρώτη στην ιατρική περίθαλψη, πρώτη στην κοινωνική πρόνοια, πρώτη στην απασχόληση, μια από τις πρώτες στη διατροφή, πράγμα το οποίο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν υποσιτιζόμενοι άνθρωποι στη χώρα μας.

Το γεγονός ότι η χώρα μας, αποκλεισμένη από την αυτοκρατορία επί τριάντα χρόνια, έχει σημειώσει τις κοινωνικές και υλικές επιτυχίες που έχει σημειώσει η Κούβα οφείλεται στον μαρξισμό-λενινισμό και οφείλεται στον σοσιαλισμό! Χωρίς αυτά θα ήμασταν ένα τίποτα. Χωρίς αυτά δεν θα είχε υπάρξει ποτέ μια Οκτωβριανή Επανάσταση. Χωρίς αυτά δεν θα είχαν απελευθερωθεί ποτέ οι αποικιοκρατούμενες χώρες. Χωρίς αυτά δεν θα είχαν γίνει επαναστάσεις στη Λατινική Αμερική. Χωρίς αυτά δεν θα είχε υπάρξει ποτέ μια σοσιαλιστική επανάσταση στην Κούβα.

Ο σοσιαλισμός είναι και θα εξακολουθήσει να είναι η ελπίδα, η μόνη ελπίδα, ο μόνος δρόμος για τους λαούς, τους καταπιεσμένους, τους εκμεταλλευόμενους, τους λεηλατημένους. Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη επιλογή! Και σήμερα που οι εχθροί μας επιθυμούν να τον αμφισβητήσουν, πρέπει να τον υπερασπιζόμαστε περισσότερο από ποτέ…»

Σας άρεσε το άρθρο; Διαδώστε το: